Acımı gömdüm sahte mutluluklara.
Mutluluk
demeye bin şahit ister, isyan etmesem de halim paramparça.
Hiçbir
şey benim değil, ben hiçbir yere ait değilim.
Aidiyet
duygusunu bir kaptan gürlek narasıyla korkutup kaçırmış.
Bense
çocukluktaki peri masalı prensesinin ta kendisiyim.
Saf
Polyanna’yı oynamaktan sıkıldım artık, anlamıyor muyum sanıyorsunuz?
Beyninizden
geçen her samimiyetsizce cümleyi,
Beni
uçuruma sürüklerken attırdığınız her bir adımı,
Adımı
söylerken ister istemez yaşadığınız boğulmayı,
Anlamıyor
muyum sanıyorsunuz bunca acının en temel kaynağını?
Bin
dereyi birleştiren kaynak olsam yaranamadım çöldeki serap gören seyyaha.
Bin
acıyı dinleyip nakşeylesem huzuru, adımı çıkarmazlar mı sağır sultana?
Bin
sessizliği işitip patlasa kulağım demezler mi ki sen zaten sağırdın acıya.
Velhasıl
kelam, yalnızsın, yalnızlığa alışacaksın, yanlızlaşacaksın,
yalnızlaştırılacaksın basbaya.
Bu
kirli dünyanın kıyısında pür-i pak arasan da,
Bulamayacaksın,
yeryüzünün her noktasına baksanda.
Alış
buna, yüreğin pare pare yansa da.
Ece Keleş
Yorumlar
Yorum Gönder