Kalplerimizdeki Mühürleri Sökelim

 

Vicdan nakli lazım kalplerimize. Ancak öyle kurtulabiliriz bu karanlık dipsiz kuyulardan. Yaşamanın ölmekten ağır geldiği kötülüğün kör zincirlerle kalbimize kilitlendiği bu devirde çözmeliyiz kördüğümleri ve o zincirleri atıp güzelliği harmanlamalıyız içimizde. Boğazımıza düğümlenen kelimeler vardır ya hani, ya yumru olur oturur boğazımıza ya damla olur gözlerimize. Gözlerimizi, hüznün ilk durağını, susturmak yerine konuşturmalıyız artık. Belki duyan olur belki anlayan. Gözlerimizden anlamıyorlarsa eğer haykırmalıyız. Zaten içimiz enkaz yeri değil midir? Biraz daha atmamalıyız içimize. Çünkü sağ kurtulamayız böyle giderse. Menfaat, esir alır insanların ruhunu belki de insanlar hapsetmiştir o güzel duyguları. Ben uğraşırken çiçekler açtırmayı  insanların çölleşmiş kalplerinde, onlar neden  gerekli olan bir yudum suyu çok görür benim hayallerime? Bu soru yankılanırken zihnimde, asla değişmeyeceğinin farkında oldum bugün bazı şeylerin. Şiirler yazsam, renksiz duvarları boyasam, uçurtmalar uçursam gökyüzünde değişir, düzelir sanarken bugün anladım. Ne kadar iyi olursan ol, bazı insanlar değişmez. Bu dünya, acımasız kuralları asla değişmez.

                                                                                                     

Rukiye Taştan