Bir yaprak misali yaşıyoruz bu hayatın içinde. Önce tohumumuzun kabuğunu kırarak açıyoruz gözlerimizi hayata çiçeklerle. Sonra yavaş yavaş büyüyoruz farkında olmadan çoğu şeyin. Bir bakıyoruz ki etrafına neşe saçan bir çiçek oluvermişiz. Güzel mi güzel, rengarenk ve parlak... Sonra devam ediyor hayat ve biz birden yeşil koca bir yaprak olarak buluyoruz kendimizi. Artık zorluklarla baş etmenin vakti geldiği kulağımıza fısıldanıyor. Kulağımıza fısıldanan sözlerle irkiliyoruz. İşte ozaman anlıyoruz birçok şeyi. Ve hayatın en zorlu süreci başlıyor . Biz bununda üstesinden gelmeyi başarıyoruz. Başarıyoruz da hayatın ne olduğunu kırmızı bir yaprak olduğumuzda anlıyoruz ve kırmızı rengine bürününce hayat, geçmişe dönüp baktığımızda kaçırdıklarımızla karşılaşıyoruz. Meğer yaşama telaşı içinde ne kadar çok şeyi ötelemişiz geleceğe. Oysaki geleceğin geleceğinden bile bihaberken... Kırmızı önce turuncuya sonra sarıya dönüşürken toprağa düşmeden önce fark ettiğimiz şey ellerimizde kalan yarım yaşanmış bir hayat oluyor.
Fehmiye Rümeysa Katıkçı
Yorumlar
Yorum Gönder