Karanlık bir gecenin ortasında
Ay usulca yükselirken semâda
Belli belirsiz bir fısıltı yankılanır dimağımda
Yalnızlığa terk edilmiş virânında
Bitap düşmüş bir adamın
Sessiz çığlıkları mıdır bu fısıltı ?
Çocuğunu aç karnına yatırmış
Bir annenin isyanı mı ?
Geceyi kendine örtü yapmış
Bir aşığın gözyaşları mı ?
Yoksa bir evsizin keyif nâraları mı ?
Belki de ölüm döşeğindeki hastanın feryatları
Neden tüm seslere kayıtsız kalır gece?
Hâlâ olanca karanlığıyla yükselip durur pencereme
Tüm âlem-i beşeriyet ona sığındığı için midir bu kayıtsızlık ?
Gündüzleri dinen acılar onunla coştuğu için mi ?
Yaktığı yalancı yıldızlarla avutur bizi hep gece
Hangi sırları gizler içinde bir bilmece
Bağrında saklar kötülükleri sinsice
Ondan medet umanların hâli nice
Dile gelse de konuşsa kim bilir nece
İnsanlık can çekişirken huzurunda delice
Acılarımızla beslenip durur zalimce
Ey gece ! Nedir sendeki debdebe
Son ver artık bu hiddete
Dayanmıyor yürekler verdiğin kasvete
Gün doğunca dinecek mi acılar?
Sanma ki son bulacak fısıltılar
Geleceğe dâir ne umut var ki elde
İnsanlık savruluyor hazin bir yelde
Tutsak kalmış gibi susuz bir çölde
Acılarımızla kavrulur bu garip belde.
Halit Furkan TEKİN
Yorumlar
Yorum Gönder