Ayakkabı Güzellemesi

 

Koca bir neslin Güdük Necmi'nin o sobanın içine nasıl girdiğini merak ettiği zamanlara, çocukluk yıllarıma kadar dayanır onunla olan muhabbetim. O ki, bayramlık sevincim, rengine vurulup sabaha kadar başucumdan ayırmadan, harçlıklarımın, annemden gizli yiyeceğim şekerlerin hayalini beraber kurduğum dostum, oyun arkadaşım...

Düşünüyorum da acaba o olamadan nasıl çıkardık ağaçlara, süt kokan ellerimizle nasıl aşırırdık erikleri? Köydeyken tozlu yollarda hiç düşünmeden koşardık öylece. Bir taşa da takılsak yara da alsak bir şekilde kalkar devam ederdik yolumuza. Bir kere bile olsun alınmadı bana, onu toz toprak içine koyduğumdan. Yağmur yağdığında bilerek atlarken şu birikintilerinin üstüne darılmadı “Niye ben?” bile demedi.

“Küçücük bir kızın ağırlığından ne olacak sanki?” diye düşünür onu anlamaya çalışmazdım hiç. Belki bazı demlerde ona ağır gelen ben değil,  gittiğimiz yollar olacaktı. Sonra zaman geçti, büyüdüm. Bu sefer koca koca kalabalıkların içinde minik minik adımlarla hiç hesaba katmadan bir hengamenin, koşuşturmacanın içine düştük. Her yandan başka başka sesler gelmeye başladı. Kimileri ayağını sürüye sürüye gidiyordu bir yerlere kimileri kibirlerini konuştururcasına basıyorlardı yere. Kimileriyse sükûtu katıl edip yanına bir gölge misali dolaşıyordu etrafta ve sadece hâl ehlinin anlayabileceği bir fısıltıyla konuşuyordu ayakkabıları, nereden gelip nereye gidileceğinin. Zaman geçtikçe bazı bazı unutmaya başladım onu. Oysa ondan başka kimse bilmezdi ki beni böylesine. Hangi yolları arşınladığımı, nerelere koşarcasına gittiğimi,  nerelerde tökezleyip düştüğümü ve bazı vakitler çıplak ayakla toprağa basarken gökyüzünde uçma hayali kurduğumu kim bilirdi?

Ne kadar unutursam unutayım,  yine de hatırlatıyor kendini bana bir şekilde.  Kapı ardında da bıraksam onu eninde sonunda yine yoluma yoldaş olup gidiyoruz beraber. Yürürken genelde başım hafif öne eğik olur, o vakit tebessüm etmekten alamam kendimi. Her adımımda onu gördükçe bir anım canlanır gözümde ve hangi yola revan olacağımızı bilmeden dolaşır dururuz alemde...

Gamze KARAKUZU