Sinesini Mesken Eylemiş Bir Muamma

Sinesini mesken eylemiş bir muamma. Bir ad bulmalı mı illa? Kafiye müptelaları için mutlaka, fakat aramak nafile. Avcılar dahi ele avuca gelmez diye diye içlenirken üstelik. Ve belki de bu yüzden fazlasıyla epik. Sinesini mesken eylemiş bir muamma. Mutluluğu meziyet sayanların işitemeyeceği bir desibelde ona böyle seslendim. Adsız bıraktım çünkü hür kalmalıydı ve tanımlama gayreti boynuna ilmek geçirmek demekti. O, bir isyan fitili yakar da kısrakça şahlanır. Huzuru alaya alır ve yerine yazılmamış bir roman sancısı bırakır. Bunaltıcı bir bulantı olduğunu sananlar kısmen yanılır. Her şey gibi biraz menfi biraz müspet. Herkes gibi biraz da hançer. Sinesini mesken eylemiş bir muamma. Mücadele azminden beslendiğini fısıldar her lahzada. Yürütücü kuvvetinin en nihai nişanıdır aslında. Yaşamak derler ya ağız dolusu ve hoyratça. İşte bunu işittikçe debelenir tam şuramda. Kanına dokunur, kükrer ve yakıcı hiddetiyle nefesimi keser. Ona kulak vermekten başka çare bırakmaz. ‘’Yaşamak boş bir lakırdı.’’ diyerek başlar söze. ‘’Boş ve kavramların en istismar edileni. Obur zihniyetler o kadar sömürmüş ki en tabii mefhum maddeci bir algıya bırakmış kendisini. Talan edildikçe bitmiş, bittikçe talan edilmiş. Günler saatler iğrenmiş ondan bedeni tavrından mahçup düşmüş. Yaşamak kaybolmaktır şimdilerde. Öyle aramak için kendini yola bırakmak da değil. Kaybolmak yani alalede olduğuna inanılan bir savruluş. ‘Yaşamak mühim çünkü evren bir tesadüf eseri. Yaşamak mühim çünkü ben yalnızca benden ibaretim ve keyfiyeti kemmiyete uyarlama çabası güderim. Eğilin dağlar denizler hayvanlar ve bitkiler. Eğilin çünkü ben yaşayacağım’ der dururlar. Söyle şimdi sen böylesine razı gelir miydin?’’ Sinesini mesken eylemiş bir muamma. Bir gaye verdim azadı belledi onu. Ne istikametinden vazgeçti ne de bana bir dirhem saadet bahşetti. Geceleri teskin ettim gün içinde musallat olmasın diye. Bir yaşamak sundum ona manasını bizzat hakikatten alan. Bir de ölmek, bütünüyle hakikate varan. Sinesini mesken eylemiş bir muamma.

"Ufkumda bulutlar kümelerken kara bahtım,

Ben her gönül ufkunda doğan sabahtım.

Devran herkese taslarla zehir sundu da birden

Ben herkese bir neşe yarattım o zehirden."

Büşra BÜBER